dinsdag 12 juni 2012

Slakken!!!

Iedere tuinder kent ze. Een foto moet ik dus niet bijvoegen.
Zoals Sinterklaas komen ze elk jaar weer. Een plaag zonder einde. De produktie van anti-slakken-middeltjes groeit steeds verder. Maar die kereltjes laten zich niet zomaar uitroeien. Ergens passen ze in een natuurlijk systeem. vb.: ze helpen bij de bestuiving van bepaalde moerasplanten. Prachtig. Maar wat doen ze in onze groententuinen? Vreten, vreten, vreten! Misschien willen ze de mensen gewoon een spiegel voor houden omtrent hun vraatzucht, vernielzucht, meedogenloosheid, etc.
Eens heb ik gelezen over zogenaamde "R-jaren". Dit zijn die jaren wanner slakken zich uitermate massaal vermeerderen. Daarna komt er een 7 à 9 jarige weer 'normale' periode. 2008 moet zo'n R-jaar geweest zijn. Omringd door weideland drongen de monsters massaal mijn tuin binnen. Ze kropen en masse over de geasfalteerde weg. Ik wist niet meer waar ik mijn voeten kon zetten! Mijn tunnel was bedekt door die beesten, buitenkant èn binnenkant. Een echte horrorfilm. Maandenlang ging ik elke nacht op slakkenjacht. Op den duur zag ik overal slakken; een strootje, een steentje, een klompje aarde... een nachtmerrie.
Er werd gezegd dat mijn mulchmethode een goede huisvesting was voor slakken. Bijna had ik deze kritiek aanvaard en de mulch weer weggehaald. Maar ook mijn wat verderop gelegen, nog ongemulcht, aardappelveld was aangevallen door die slijmerds. Ook mijn buren met hun zeer hygienische tuin wisten geen raad meer. Niets kon die beesten op afstand houden. Mijn slakkenjacht ontwikkelde zich tot een ware Inquisitie. Met mes, zout, bier, kokend water, tot uiteindelijk met de bunsen-brander ging ik ze te lijf. Hopeloos.

Of de daarop volgende strenge winter de oorzaak was weet ik niet, maar inderdaad trad er het volgend jaar geen slakkenplaag op. Niet dat ze verdwenen zijn. Ze zijn er en ze zullen er altijd wel zijn. Wel is er van wapenstilstand noch geen sprake. Mijn zakmes heb ik altijd bij me. En wee de slijmerd die mijn pad kruist. Mijn handschijnwerper en bunsenbrander heb ik niet meer nodig.
 Mulch is inderdaad een mooie schuilplaats voor slakken. In 'propere' tuinen verschuilen de slakken zich in de grond en komen bij vochtig weer en 'snachts naar boven. Nacht- en ontij is het moment om op jacht te gaan. Overdag, bij mooi weer, zijn ze onzichtbaar.
Anders in de mulchtuin: van zodra ik op een plant een slijmspoor bemerk trek ik de mulch voorzichtig weg en ziedaar de booswicht! Ook als ze bij regenweer òver de mulch kruipen zijn ze heel goed zichtbaar.

Mijn mulchlaag blijft dus daar waar ze is.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen