zondag 9 februari 2014

Secale multicaule

In zijn boek Der Agrarrebell schrijft Sepp Holzer over zijn Siberische Oerrogge, o.a. ook Waldstaudenkorn genoemd. Tot mijn groot genoegen overhandigde mij een collega-landman enige kilos zaadgoed van deze soort. Ongeduldig wachtte ik tot de volgende september om deze rogge uit te zaaien. Ik wist toen nog niet dat je deze rogge ook veel vroeger kon zaaien. Veel verschil maakt dat wel niet uit. Het komt er alleen op aan dat de planten zich goed ontwikkelen vooraleer de winter zijn intrede doet.. Dan valt ze in slaap zoals dat gebruikelijk is bij doorlevende planten.
Gedurende de daarop volgende lente ontwaakt ze en de groei zet onmiddelijk in.
Het is een lust voor het oog om te zien hoe dit groene, ong. 40cm hoge gewas vanaf juli een bloeistengel ontwikkelt
en een hoogte bereikt van om en bij de 2 meter.
Dan verkleurt deze groene plant en wordt stroblond. De aren knikken (typisch voor rogge).
Het valt mij moeilijk om die plant gedurende de zomer met rust te laten. Bijna dagelijks ga ik er naar toe en kan het niet laten om telkens met een vingernagel te voelen hoever het rijpingsstadium gevorderd is.

Wanneer ik meen dat het graan toch tamelijk rijp is pluk ik een korenaar en wrijf haar tussen mijn handpalmen. Einde augustus is het dan zover: het zaad laat zich gemakkelijk uit zijn hulzen verwijderen. Wanneer de weerman mij belooft dat er de eerstvolgende dagen geen regen in zicht is maai ik. De eerste keer deed ik dat met de zeis. Het jaar daarop heb ik mij dan toch bediend van een maaibalk. De gebonden graanschoven laat ik zolang het weer het toelaat buiten nog narijpen.




De volgende aktie is dan natuurlijk het dorsen. Mijn eerste methode was: de losgemaakte schoven uitspreiden op een aanhanger en met propere schoenen over het graan heen en weer te stappen. Dat voelt zich aan alsof je je in een tredmolen bevind. Aangenaam is toch iets anders. Je stapt en stapt en je ziet niet eens wat er gebeurt! Aldus ben ik overgeschakeld naar de ambachtelijke dorsmethode:
de dorsvlegel. Ik beschikte wel over een dorsvlegel (een kadootje van mijn buurman) maar ik had geen dorsvloer. Ik vond er dan ook niets beter op dan het graan met een zware stok te 'beknuppelen' op een dikke spaanplaat. Resultaat: een week hard werken voor 50kg opbrengst.
Of ik dat het volgende jaar nog eens zou doen??
Maar als de nood het hoogst is... schenkt een andere buurman mij een oeroude dorsmachine. Niet te geloven. Een onaanzienlijk houten gestel met daarop een nog onaanzienlijkere hoop roest. „Ge moet het wel een beetje terecht maken!“ Dank u wel. Maar zie daar. Een hoop schuurpapier, een boormaschine voorzien van 2 maten draadborstels, en een potje verf herleidt mijn schroothoop tot een gebruiksvoorwerp om elke enthoesiaste zelfverzorger jaloers te maken.


















En geloof het of niet: kort daarna schenkt een andere buurman mij ook een onaanzienlijk houten gestel dat er na een dito pak schuurpapier en verf uitziet als een ouderwetse wannemolen.
Beide 'meubelstukken' werden oorspronkelijk per hand aangedreven.
De Britten zeggen: „Three make a crowd“ maar de rechtgeaarde Vlaming zweert erop dat „alle goeie dingen uit drie bestaan“. Zeg nu zelf: een derde buurman schenkt mij een electromotor!!
De gedachte om een of andere Wwoofer uit te nodigen werd overbodig.

















De totale opbrengst is niet zó overweldigend. Het graan van deze oerroge is duidelijk kleiner dan de 'normale' granen. Daar tegenover staat wel de kwaliteit. Overheerlijke roggewafels. Brood op basis van deze oerroge, spelt en Sekova®-bakferment.
Massas stro om te mulchen en strooi voor de schapen.
Meer infos vind je hier en hier.

(Klik op de fotos om te vergroten)



8 opmerkingen:

  1. Prachtig zoals jij die oude machines een tweede leven geeft! Om trots op te zijn! En na al dat zwoegen smaakt een zelfgebakken brood drie keer zo goed ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ha Woelmuizer, prachtig hoor en dat opnieuw rond laten draaien is geregeld zie ik.
    Is het niet prachtig dat jouw recycleren zich al zo rond gesproken heeft dat je buren je vol liefde van materiaal voorzien?
    Ga je ze nu lekker maken met oer rogge wafels?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Na ja. Bovenstaande antikwiteiten zijn inderdaad met warme gevoelens van eigenaar verwisseld. Het is wel niet ongebruikelijk dat sommigen hun groot huisvuil kwijt willen. :-(

      Verwijderen
  3. De een zijn afval is de ander zijn goudmijn.
    En dit is prima bruikbaar "oud vuil" wat je hebt gekregen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben jaloers op het stro... Roggestro is een ideaal item om mee te "knutselen"... Denk eens aan de prachtige "kunstwerken" gemaakt met nijvere nonnenvingers, die je kon bewonderen in de kloosters...toen er nog nonnetjes waren die dat engelengeduld bezaten. Maar ik meen dat ook het stro waarmee de stoelen gevlochten werden, gemaakt werden met roggestro. Het probleem is niet de rogge, maar het stro... Moderne teelten hebben stro van enkele decimeter lang... djudedju

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Terwijl in de 'gezondheidssector' roggestromatrassen warm aanbevolen worden en een zak geld kosten. En dat terwijl dat spul zonder ommezien gewoon op het land kan groeien.

      Verwijderen
  5. Bedankt om ons de Siberische oerrogge te leren kennen! Alweer een nieuw tuinproject gevonden :-)

    BeantwoordenVerwijderen