vrijdag 19 september 2014

Over pompoenen, bloemkool en ooievaars.

Mijn kindheid bracht ik door in een buitensteedse wijk, in de volksmond 'Klein Korea' genaamd. Tot de ene zijde van de wijk behoorden de vrome kerkgangers die wisten hoe je 'Meneer Pastoor' aanspreekt. De andere zijde werd bevolkt door het 'rifraf', arbeidersfamilies en straatjongens. Het straatbeeld werd beheerst door uniforme rijenhuizen met dito troosteloze voortuintjes. De achtertuintjes waren hoofdzakelijk leeg. 'Garden for Victory' was in deze kontreien helemaal niet doorgedrongen. Niemand had een groententuin, laat staan een siertuin. De meeste vaders verdienden het net-zo-voldoende-gezinsinkomen in de fabriek maar aan een beetje zelf groenten kweken was nooit gedacht. Ware iemand op deze gedachte gekomen had hij/zij zeker geen pompoenen gekweekt. Pompo... wat? Nooit van gehoord. Halloween bestond nog niet.
Bloemkool was natuurlijk wel gekend. Daaruit kwamen de nieuw geboren babietjes. Maar onze bloemkolen groeiden niet in onze tuinen. Ze werden gekocht bij 'Marcel van de Sparre' met zijn paard en karre. In Marcel zijn bloemkolen zaten er natuurlijk nooit babietjes. De kweker van Marcel zijn bloemkolen had er wel voor gezorgd dat dat niet zo ver kon komen.
En de ooievaar? We woonden waarschijnlijk iets te ver van 't Zwin. Ooievaars kenden we alleen van op de doopprentjes.
Zo bleef er voor de jonge mamas in spe niets anders over dan hun kindjes te kópen.
„Mama, waar is tant' Alice ? [Naam door de redactie gewijzigd]
„In 't moederhuis. Ze gaat een kindje kopen.“
„En wat gaat 't zijn. Een jongetje of een meiske?“
„Dat weet ze nog niet. Ze zou wel graag een meiske hebben.“
Wat het ging worden daarover beslisten de nonnen in 't moederhuis. Dat waren experten.
"Wedden dat 't een joêntjie wordt."
 En nadat de nonnen beslist hadden kon je je kindje krijgen.
„Mama, tant' Alice heeft een kindje gekregen.“
Eerst moest ze het kopen en dan kreeg ze het.
In Klein Korea was er niet zo heel veel geld. Klusjes knapte men zelf op. Er werd gebreid, genaaid, versteld. Er werd gebakken. Behalve brood. Brood kwam van de gemotoriseerde broodkarre. 'Volksbakkerij Ons Brood'. Wit brood. Gesneden. In een papieren zak met punten erop. Zoveel gespaarde punten + 20 Bfr en je kreeg een singeltje. Van Bob Benny. Of Bobbejaan Schoepen. Jo Erens natuurlijk ook. Betaald werd met speciale munten uitgegeven door de COO.

En ze kochten kinders. Véél kinders. Een echte babyboom.
















( Ik in het 1ste Fröbeltje, 1956, rechts vanachter met mijn door moeder zelfgebreide trui met dwarsbalk)

The times they are a-changin'.
De sexuele revolutie van de jaren '60 verdreef de victoriaanse ooievaarpompoenkolenbabies. Jongeren krijgen sexuele voorlichting. Althans wat de anatomische kant van de zaak betreft. Ze leren dat kindjes 'gemaakt' worden en geboren worden in de Materniteitsafdeling van een modern ziekenhuis.
De wereld veranderde. Er kwam een nieuwe moraal. Er ontstond een nieuwe life style. Oude waardes moesten plaats maken voor nieuwere. Moeder de vrouw wilde niet langer heel haar leven aan de haard gekluisterd zijn, verdoemd tot een eindeloos wassen en plassen, poetsen en boenen en kinderwagens heen en weer sleuren.






























De oude boerenmeubels werden vervangen door modernere, of ze werden beplakt met onderhoudsvrije formica. 'Standaard' werd standaard. Het dagelijks leven werd meer en meer gemechaniseerd.
Tot er een soort nostalgie ontstond. Antiek- en brocantewinkeltjes begonnen te floreren. Het 'oude' werd geherwaardeerd. Ouderwetse gebruiksvoorwerpen werden gecopieerd. Retro deed haar intro. Terug naar het klassieke design...





















  (Pa in onze eerste automobiel, 1960)


... en terug naar het 'kindjes kopen'. Uiteraard niet meer bij de nonnen in een 'Moederhuis'. Wat je gaat 'krijgen' kunt ge nu zelf uitzoeken en kopen in de voetgangerszone, begeleid van professionele advieseurs zodat je weet wat er op dit moment 'meest gekocht' wordt.






















Wie een beetje geduld heeft kan ook wachten tot de volgende 'Solden'.

8 opmerkingen:

  1. Heerlijk, nostalgisch... en zo herkenbaar ! Nog van da !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ten gepaste tijde schud wel weer iets uit mijn mouw ;-)

      Verwijderen
  2. Leuke tekst over het begin van de moderne tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aanleiding was de toch grappige dubbelzinnige tekst op het sandwich board.

      Verwijderen
  3. Foto's en tekst roept vele herinneringen op... ach ja, toentertijd...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Achteraf bekeken was het een charmante tijd maar 'k blijf toch liever in het nú :-)

      Verwijderen
  4. En zo eindig je met je verhaal echt wel in "de maakbare maatschappij" ;)

    BeantwoordenVerwijderen