zondag 3 januari 2016

Het daget uit ...


















Niet dat ik er een gewoonte ga van maken maar in dit geval kon ik niet vermijden een traantje weg te pinken als ik ten gevolge van Narda's verhaal aan mijn oude kameraad moest denken en besloot toch maar een verhaaltje het heelal in te zwieren.
32.000km lang heeft mijn gezegend achterste verbracht op haar brede rug. Tot ik het hobbithol vond alwaar een woelmuizenier kon hopen de tweede helft van zijn aards bestaan te slijten.
32.000!! en daarvan de meeste in de regen, de gietende regen, de zuipende regen!
Hoe dikwijls heb ik geprobeerd om mijn helm tot over mijn schouders te trekken om te verhinderen dat de zeikende regen onder mijn halsdoek tot in mijn broek zou lopen.
Hoe dikwijls heb ik mijn doorweekte handschoenen van mijn nagenoeg dood gevroren vingers getrokken en geprobeerd ze toch een beetje droog te krijgen aan een handdrogertje in een openbaar wc, aangemoedigd door empatische bikers.
Hoe dikwijls kon ik het versnellingspedaal met mijn intussen gevoelsloze tenen nog met moeite bedienen.
Na 1 van mijn vruchteloze ritten gaf mijn ex-biker schoonzus mij extra kousen en een paar zware plastieken bikersbotten. Mijn voeten bleven weliswaar droog maar die dingen waren zó lomp dat ik niet kon weten of ik een andere versnelling ingelegd had of niet. Slechts de reactie van de motor en het aanvoelen van de machiene zelf konden relaas geven over mijn al dan niet gelukte poging. En de regen geselde mij meedogenloos verder.
800 km later kon mijn stijve karkas zich op zijn meer dan welgekomen bed laten neerploffen.

Het jaar daarop ging de zoektocht verder. Gelaarsd en gespoord besteeg ik, onder een grijs dreigend wolkendek, mijn makker. De astronautenbotten zouden heel zeker van pas komen. Zeker weten. Nog geen uur was verstreken en de eerste druppels maakten van mijn vizier een kaleidoskoop. Maar hoezeer de hemelssluizen zich ook zouden openen, wat ze ook dit keer weer deden, mijn voeten zouden droog blijven. Ja salut.
Ergens moest het water een kleine opening gevonden hebben tussen mijn broek en laarzen. Mijn grote teen van mijn linker voet begon een beetje koud aan te voelen. De koude breidde zich langzaam uit van grote, via midden, tot kleine teen. Vanwege geen ruitewissers op mijn helm en door mijn wapperende broek kon ik niet zien via welk lek het water zich een weg baande.
Niet alleen begon mijn linker voet behoorlijk koud te worden, ook mijn rechter voet moest een onvermijdelijk voetbad ondergaan.
Na een oneindig aantal kilometers kwam er een tankstation in zicht waar ik tijdelijk aan de regen kon ontkomen en droge schoenen kon aantrekken.

Onder het afdak van de benzinepomp parkeerde ik mijn makker, steeg af en wilde ik mijn beide waterbekkens controleren.
Moest ik nu lachen of huilen?
Mijn ruimtelaarzen waren voor 80% verdwenen! Weg! Behalve de zolen en een paar flarden rode plastiek was er van dit schoeisel niets meer over. Ouderdom, wind en regen hadden deze bikersrelikwiën herleid tot pure herinnering.
Verdomd als 't nie waar is!



10 opmerkingen:

  1. Heftig, man! Ik hou het maar op een rit in ons eigen autootje...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Intussen hangen mijn handschoenen aan de haak.Regen is één ding maar om de haverklap in een file staan bederft de pret ook tijdens mooi weer.

      Verwijderen
  2. Toch denk ik nog steeds met weemoed aan het heerlijke gevoel van de zoevende wind... Maar koud kon het zijn ! Koud !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Af en toe jeukt het toch weer, vooral tijdens de zomer.
      Maar 'k heb voor goed vaarwel gezegd. (hoewel; mocht er ooit van ergens een BMW 100RT uit de lucht vallen ...)

      Verwijderen
  3. Achttien jaar geleden verkochten we onze 750 cc Honda Magna ten faveure van een 1000 cc Ford Fiesta. De eerste leeft nog, de tweede is al tijden wijlen.
    Praktische bezwaren stonden het verdere gebruik van de moto in de weg. Om hem te behouden "voor erbij" was helaas iets teveel gevraagd van ons bruintje.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nadat ik mijn hobbithol gevonden had wilde ik ook geen geld meer uitgeven aan taks, verzekering en keuring. Ik heb dan mijn nog slechts mediterende R80/7 verkocht voor 30 zilverlingen. Om mijzelf daarna op te knopen had ik niet genoeg spijt.

      Verwijderen
  4. Versleten tot op de draad heet zoiets zeker?
    Comfort op een moto is volgens mij vaak zoek. Ik rijd dus ook met de auto .

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Deze boxer is tevreden met een minimum aan onderhoud, milieuvriendelijker dan mijn huidige T4 en werkelijke onkapotbaar. Comfort is natuurlijk wat je er van verwacht maar die machiene was zeker comfortabeler dan mijn toenmalige Fiat 600.
      Verdomme. 'k Krijg weer goesting!

      Verwijderen
  5. Mooi verhaal (en een mooie machine)dat ook bij mij herinneringen oproept. Ook ik hing een hele tijd geleden de helm aan de haak na een intensieve motor periode. Voor mij geen Boxers maar een serie Honda's: MB50, CB250N, VF750F en als laatste een CB Seven Fifty. Mooie tijden ....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. 'k Had vroeger nooit gedacht ooit motor te rijden. Tot ik een Honda XBR500 tussen mijn kniën hield. 'k Was direct gebeten. Niettegenstaande de tonnen water die ik in mijn nek heb gekregen waren het inderdaad mooie tijden.

      Verwijderen