zaterdag 24 juni 2017

Nieuwe brievenbus #2

Op de achtergrond ligt 1 van de vele rijen hooi te wachten om opgeladen te worden.
Laat ze maar wachten. Bij deze hitte heb ik alleen maar lust om in gezellige ronde mij tegoed te doen aan een uitbundige couscous schotel en liters zoete muntthee.
Bij gebrek aan al dit schoons probeerde ik mijn kokende hersens af te koelen in mijn ateliertje, met een lauwwarm biertje, en een stuk brandhout.



donderdag 22 juni 2017

The long hot summer.

Op de nabij gelegen velden zie je lusteloze mais en evenzo lusteloze aardappelen.
De magere weiden zijn 2 weken vroeger gemaaid dan normaal (Sint Jan).
't Is heet, 't is droog, ook bij mij. Daar waar de mulchlaag zeer dik ligt (pompoenen en aardappelen) is er geen probleem. Waar er minder dik gemulcht kan worden moet ik gieten:
400 liter bronwater ofte 40 gietkannen - dagelijks.
400 slakken (naja, zo ongeveer, misschien slechts 200) verwijderen - dagelijks.
De aan(deel)houder wint.
Always look on the bright side of life.
Mijn nieuw insektenverblijf valt in de smaak. In 3 dagen zijn er al 46 kamers vast geboekt en betrokken.

Gelukkig moet niet alles gegoten worden. Bomen, struiken en kruiden komen goed terecht zonder extra water. Zo ook de wilde flora. En de teunisbloem.
Hoe mooi deze ook is, wegens haar grenzeloze uitzaai ging ik enkele jaren geleden radikaal tewerk. Hier en daar mocht er wel eentje blijven maar meer niet. Zo ook verleden jaar.
Naast mijn 6 rijtjes quinoa stond er één plant. Wegens de mulch kon zij zich niet zozeer uitbreiden maar ze vond wel plaats tussen de quinoa. Stel je voor: 6 rijen teunisbloemen strak in het gelid. Helemaal vanzelf. Ze benamen zich zó gedisciplineerd dat ik ze liet staan.
De nachtelijke fuifnummers (niet op de fotos) laten hun kans niet ontgaan.


       

                                            Voor wie zich nog herinnert:





maandag 19 juni 2017

Nieuwe brievenbus #1

Na een nogal lange periode mij onttrokken te hebben aan de dwang mijn doen en laten wereldwijd bekend te maken, voornamelijk omdat mijn doen en laten niet zo veel te betekenen heeft vergeleken met tal van bloggers die eerst en vooral iets informatiefs mee te delen hebben en ten tweede ook hun kennis op een zeer interessante wijze kunnen overbrengen, kon ik het vandaag niet laten om toch nog maar eens mijn vreugde aan een geslaagd, zij het bescheiden, projektje te delen.

Luchtkastelen bouwen kan wel iedereen en iedereen die luchtkastelen bouwt weet dat deze burchten met de eerste zware regenval ter aarde neigen. Ook mìjn kasteel moest eraan geloven. De gevolgen bleven niet uit: ik kon de hongerige klanten wel uitbundige maaltijden aanbieden maar onderdak moesten ze ergens anders vinden. Sad, very sad.

Er moest een nieuw hotel komen. Bescheiden, zonder crowdfunding. Eenvoudig, efficient en goedkoop, passend in zijn omgeving, gebouwd met wat ter beschikking is, i.e.: afval. Zonder bouwvergunning, onopvallend voor de buren.

En zie daar, waar een wil is en wat afval is ecotourisme mogelijk.
Nu nog wachten op hongerige, vermoeide, vrijwillige werkers.