zondag 13 augustus 2017

Doors of perception

De toegang, beter gezegd de scheiding, tot de oude koestal, intussen de nieuwe keuken, was tot heden niets anders dan een houten afscheiding, geknutseld met samengeleimde planken, eenvoudig, goedkoop, functioneel en gewoonweg lelijk. Een hoop rotzooi dus. Kleuren en smaken staan hier zeker niet ter discussie.
Dat een echte deur dit amateurmisbaksel ooit eens zou moeten vervangen was slechts een kwestie van tijd.




















Natuurlijk heb ik tijd. Véél tijd. Geen mens die mij mijn tijd kan wegnemen. De tijd vliegt snel, gebruikt hem wel. Moet men mij toch eens uitleggen. Als ik op de bus wacht duurt dat eeuwen en wat moet ik met die eeuwigheid dan wel beginnen behalve om de 30 sec. een g**ver onderdrukken. (Misschien moet ik mij toch eens zo een smartdinges bezorgen).
Als ik al eens 'heel dringend moet' is tijd geen probleem, wel de afstand tot de dichtsbij staande boom. En eens daar aangekomen neem ik er mijn tijd voor. Moet de bus maar eventjes wachten.

Tijd.
Iedereen weet wat tijd is maar als je vraagt wat het is kan niemand een eensluidend en zinvol, laat staan overtuigend, antwoord geven behalve dan de vaststelling dat tijd, en ruimte, krom is.
Gelukkig hebben we uurwerken. Toestellen die vertellen hoeveel tijd verstreken is wanneer de grote wijzer daar aangekomen is waar ze vertrokken was, aangenomen dat die wijzer een constante snelheid heeft, wat natuurlijk zelden het geval is behalve bij atoomuurwerken of oudere modellen die ergens in Paijs onder constante temperatuur-luchtvochtigheid-en-andere-condities bewaard worden.

Soit.
Gezien de slakkenopmars niet meer te stuiten viel heb ik mij teruggetrokken in mijn ateliertje.
Daar staat een radiowekkertje en het vertelt mij dat ik nu al een half uur zit te staren naar het nieuwe zwaluwnest waar de jonge bruid haar verse eitjes warm houdt, in afwachting (ik, niet de zwaluw) dat de leim twee vers geschaafde planken met mekaar verbindt.
Wachten op de bus duurt inderdaad langer.
Om het plezier bij het aanschouwen van dit zwaluwengedoe, inclusief echtelijke ruzies, nog langer te kunnen genieten schaaf en leim ik nog meer planken om daarmee een degelijke keukendeur te knutselen.
Opeens schijnt tijd zelfs niet meer te bestaan. Ram Dass neemt mijn tijdsbesef weg en Robert Persig belicht de practische kant van dit ondernemen. Zen and the art of door making.

Et voilà: inch by inch, plank by plank:




















Kleine foutjes worden gecorrigeerd. Grote fouten, die op de brandstapel zouden komen, kan ik mij, wegens de heersende hitte, die intussen ook alweer tot het verleden behoort, niet permitteren.
Als dan uiteindelijk alles past en functioneert ben ik fier als een gieter.

Sesam open u!